Obszary powiatu Sprewy-Nysy są częścią Dolnej Łużycy (Niederlausitz). Swoją nazwę otrzymały od słowiańskiego plemienia Luscici, zasiedlającego te tereny w VI-VII wieku.
Od X wieku, w okresie panowania Henryka I, założyciela niemieckiej Rzeszy, rozpoczęło się osiedlanie niemieckich osadników, zaś około 963 r. margrabia Gero całkowicie podbił Łużyczan.

Dolne Łużyce miały zróżnicowaną historię i należały do różnych rodów.

Od 1032-1304 r. były w posiadaniu Wettynów, od 1304-1370 r. Askanów, w 1370 r. wcielono je do Czech, w 1526 do 1623/35 były w posiadaniu Habsburgów, od 1635 do 1815 r. należały do Saksonii, później do Prus.

Dolne Łużyce przeżyły wiele wojen: 30-letnią, napoleońską i II wojnę światową.

Tradycyjnymi zajęciami na Dolnych Łużycach są rolnictwo, produkcja sukna, szklarstwo i górnictwo.

Obszar ten zasiedliły dwa narody: Niemcy i Łużyczanie / Wenedowie. Odwiedzający te tereny od razu rozpoznają dwujęzyczne oznakowanie terenu.